برداشت من اینه که وقتی هر چی غیر خدا برامون از اصالت افتاد و این توی فکر و نگاه و رفتارمون خودش رو نشون داد، یه وقت برنگردیم پشت سرمون رو نگاه کنیم که وای من چه مسیری اومدم! حواسمون نره سمت اینکه خدایی الان غیر خدا هیچی برام مهم نیستا :) درگیر چیزی غیر همین مسیر نشیم.
منظورشون چیه؟ متوجه نمیشم انگار.